ΣXETIKA ME MENA

Είμαι δημότης Κερατσινίου Δραπετσώνας τα τελευταία 15 περίπου χρόνια. Γεννήθηκα το 1963 στην Κομοτηνή απ' όπου και κατάγομαι. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου έζησα στη Θεσσαλονίκη.

Ταξίδεψα αρκετά στη ζωή μου. Και στο εξωτερικό λόγω σπουδών και εντός Ελλάδας λόγω επαγγέλματος ως εκπαιδευτικός. Γνώρισα πολλές πόλεις, πολλούς ανθρώπους. Ένα ταξίδι ζωής γεμάτο δημιουργικές εμπειρίες κι αναμνήσεις.
Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης βέβαια ήταν για μένα τόπος αναφοράς μιας και στην πόλη αυτή πέρασα τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια. Όμορφα χρόνια, αξέχαστα.
Πριν αρκετά χρόνια βρέθηκα σχεδόν τυχαία στο…Κερατσίνι. Ήταν η πόλη που με τις εικόνες της με πήγε πίσω σε κείνα τα όμορφα χρόνια της νιότης μου. Αποφάσισα τότε να ρίξω άγκυρα στο επόμενο μεγάλο λιμάνι της ζωής μου.

Έκανα σπουδές χημικών μηχανικών στο Πολυτεχνείο του Leoben της Αυστρίας. Σπούδασα Γερμανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.) όπου έκανα και μεταπτυχιακές σπουδές στην Διδακτική των ζωντανών γλωσσών και την Εκπαίδευση Ενηλίκων. Μεταπτυχιακές σπουδές έκανα επίσης και στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου σχετικά με την Οργάνωση και Διοίκηση Σχολικών Μονάδων.
Πριν το διορισμό μου στη β-βάθμια εκπαίδευση ως εκπαιδευτικός εργάστηκα ως Ε.Ε.Π. (Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό) στο Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης και στη Ν.Ε.Λ.Ε. (Νομαρχιακή Επιτροπή Λαικής Επιμόρφωσης) Θεσσαλονίκης - Αθήνας ως επιμορφωτής σε προγράμματα αλφαβητισμού αναλφάβητων και σε προγράμματα ελληνικής γλώσσας ως ξένη γλώσσα για παλιννοστούντες.

Υπήρξα διευθυντής του 1ου ΓΕΛ Αγίας Βαρβάρας και τα τελευταία χρόνια είμαι Συντονιστής Εκπαίδευσης Προσφύγων του Υπουργείου Παιδείας.

Όλα αυτά τα χρόνια δραστηριοποιούμαι κοινωνικά και πολιτικά μέσα από διάφορες συλλογικότητες και κινήματα. Βασικά μου ενδιαφέροντα (μεταξύ άλλων) η ενασχόληση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την οικολογία και την εκπαίδευση. Κινούμαι ιδεολογικά ανάμεσα στην αριστερά και την πολιτική οικολογία.

Συμμετείχα στα κεντρικά τμήματα Παιδείας και Οικολογίας Περιβάλλοντος, Χωρικού Σχεδιασμού του ΣΥΡΙΖΑ. Είμαι μέλος της Συντονιστικής Γραμματείας της κλαδικής Οργάνωσης Μελών Εκπαιδευτικών Δυτικής Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ και απλό μέλος της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Κερατσινίου Δραπετσώνας.

Η εντιμότητα, η ειλικρίνεια και η ευθύτητα είναι στοιχεία που με χαρακτηρίζουν και στην προσωπική και στην κοινωνική μου ζωή. Θεωρούμαι απ' το περιβάλλον μου καινοτόμος και αποφασιστικός. Απεχθάνομαι το δογματισμό. Δε διεκδικώ την απόλυτη αλήθεια, προτιμώ ν' ακούω, να συνθέτω, να διδάσκομαι μέσα απ' τη διαδικασία αυτή.

 FILM "DIE WELLE" 2008

Eine vermasselte Schultheaterprobe, auf der sich keiner an den Text hält; ein verlorenes Wasserballspiel, bei dem keiner abspielt; eine Party, die im Bierdunst dahindümpelt - drei Szenen, mit denen "Die Welle" beginnt und die erklären sollen, warum deutsche Gymnasiasten auch im Jahr 2008 noch anfällig für totalitäre Ideologie sind. Keine Führung, kein Teamgeist, kein Ziel. Die Szenen zeigen das, schreien es aber nicht heraus.

http://www.spiegel.de/kultur/kino/film-die-welle-wie-sich-schueler-freudestrahlend-in-faschisten-verwandeln-a-538623.html

 ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. ...


https://tvxs.gr/news/istoria/manos-xatzidakis-skepseis-kai-paratiriseis-gia-anazoogonimeno-fainomeno-toy-neonazismoy?utm_source=FacebookE&utm_campaign=userBaseE&utm_medium=285354&fbclid=IwAR0jXcLQ8WsY8EECs-vjrmqT6xcrFg2TLbH9gFeuxroWP1v2qn7f7zJIbFI

ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

του Θανάση Καλογιαντσίδη

Κατά τη γνώμη μου, το δημοκρατικό σχολείο θα πρέπει να αποτελεί το διακηρυγμένο στόχο κάθε προοδευτικής εκπαιδευτικής πρότασης. Από το Εργαστηριακό Σχολείο του John Dewey, μέχρι την Ελευθεριακή Αγωγή του Neil στο Summerhill, αλλά και πιο σύγχρονων, η δημοκρατία μπαίνει στο επίκεντρο του θεωρητικού στοχασμού και του παιδαγωγικού πειραματισμού των παιδαγωγών.

Το δημοκρατικό σχολείο δεν υπήρξε ποτέ το σχολείο μίας δημοκρατικής κοινωνίας, αλλά το εργαλείο για την οικοδόμηση μίας βαθύτερης και ευρύτερης δημοκρατίας, μέσα από την καλλιέργεια της δημοκρατικής συνείδησης των παιδιών, που πρέπει να αποτελεί απώτερο στόχο κάθε εκπαιδευτικού συστήματος. 

Η δημοκρατία γίνεται κατανοητή μόνο ως τρόπος ζωής. Μια ειρηνική, ελεύθερη, δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία προϋποθέτει την ύπαρξη της έννοιας της κοινότητας και των συλλογικών λειτουργιών. Η εκπαίδευση, η παιδεία, θα μπορούσε να παίξει προς αυτήν την κατεύθυνση ένα πολύ σημαντικό ρόλο, αναπτύσσoντας καθημερινά στη σχολική ζωή αξίες όπως: η ελευθερία, η δημοκρατία, η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η ισότητα και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα -όχι ως γνώση, αλλά ως βίωμα που θα ενδυναμώνει το μαθητή έτσι ώστε να υποστηρίζει και να υπερασπίζεται αυτές τις αξίες και να αμύνεται ενάντια σε ό,τι τις αντιπαλεύεται-.

Σ’ ένα τέτοιο σχολείο, η τάξη ως “κοινότητα” μπορεί να αναπτύσσει το δημοκρατικό πνεύμα και να ενδυναμώνει αξίες όπως ο αλληλοσεβασμός, η υπευθυνότητα, η συνεργασία και η αλληλοβοήθεια σε θετικό κλίμα, χωρίς ανταγωνισμό. Οι μαθητές μπορούν να αναλαμβάνουν ρόλους και ευθύνες και να βιώνουν το σχολείο τους ως υπόθεση συλλογική και δική τους κι αυτό μπορεί να καλλιεργείται με πολλούς και διάφορους τρόπους.

Σ’ ένα τέτοιο σχολείο, η τάξη ξεπερνάει τα όρια της σχολικής αίθουσας και αποτελεί μια ενεργή δράση για την κοινότητα και το κοινωνικό σύνολο. “Το σχολείο είναι ανοικτό, καθώς μέσα από τις συλλογικές δράσεις των μαθητών μπορεί να παράγει γνώση και πολιτισμό για τη γειτονιά, την κοινότητα και την κοινωνία.

Για τη λειτουργία ενός τέτοιου σχολείου ανοιχτού στην κοινωνία επιδιώκεται να συνεργούν εκτός από τους δασκάλους και τους γονείς και οι άνθρωποι του πολιτισμού και της τέχνης, των μέσων ενημέρωσης, του αθλητισμού, των δομών υγείας και πρόληψης, της σίτισης και των Δικτύων της πόλης. Κατά τη γνώμη μου, ένα εκπαιδευτικό σύστημα εκτός απ’ την παροχή “επιστημονικής γνώσης” μπορεί και πρέπει να παρέχει και τα εργαλεία και τις τεχνικές για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων έκφρασης, επικοινωνίας και συνεργασίας με έμφαση στη συλλογική εργασία, τη δημοκρατία και την πρόληψη της βίας, την υπεύθυνη συμμετοχή και τον ενεργό ρόλο του μαθητή και τον καθοδηγητικό ρόλο του δασκάλου.

 Ένα τέτοιο σχολείο είναι κοντά στο μαθητή, ευχάριστο και δημιουργικό γι’ αυτόν, ενώ παράλληλα μπορεί να βλέπει έστω και μακροπρόθεσμα μια πιο ειρηνική, δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Ένα δημόσιο σχολείο ελεύθερο και ανοικτό μπορεί και πρέπει να υποδέχεται, να σέβεται και να αναγνωρίζει ισότιμα το κάθε παιδί και τα δικαιώματά του ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση, την καταγωγή ή τη θρησκεία του.

Σ’ ένα τέτοιο σχολείο, τα παιδιά μπορούν να βιώνουν τη χαρά της πρωτοβουλίας, της ελεύθερης επιλογής, της δημιουργίας και του οράματος για τη βελτίωση της ζωής τους μέσα από τη μάθηση και την εργασία τους στο σχολείο.

Σ’ ένα τέτοιο σχολείο, δάσκαλοι και μαθητές μπορούν και πρέπει να συνεργάζονται για την ανάπτυξη της κριτικής συνείδησης των μαθητών με σκοπό την κοινωνική τους χειραφέτηση.

Σ’ ένα τέτοιο σχολείο, αναπτύσσονται καθημερινά στη σχολική ζωή η ελευθερία, η δημοκρατία, η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η ισότητα και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα –όχι ως γνώση αλλά ως βίωμα.

Ένα σχολείο πρέπει να οικοδομείται και να λειτουργεί στο πρότυπο μίας αυθεντικής δημοκρατικής κοινότητας, ώστε να καλλιεργεί στα παιδιά εκείνες τις έξεις που προωθούν την κοινωνική δημοκρατία. 

Προϋπόθεση βέβαια για την εφαρμογή των παραπάνω είναι η υποστήριξη και η ενθάρρυνση της πολιτείας, της διοίκησης και της καθοδήγησης, μέσω των προγραμμάτων σπουδών και των Συντονιστών Εκπαιδευτικού Έργου καθώς και η στενή συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς και το πανεπιστήμιο για την οργάνωση σταθερής ειδικής επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. 

---

ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

του Θανάση Καλογιαντσίδη

H Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν πρέπει και δεν μπορεί να υποκαθιστά σε επίπεδο κεντρικής εκπαιδευτικής πολιτικής το υπουργείο Παιδείας, την κυβέρνηση της χώρας.
Όπου, σε άλλες ευρωπαικές χώρες, έχουν δοθεί υπεραρμοδιότητες σε θέματα παιδείας στην Τ.Α. δυστυχώς δεν υπήρξαν θετικά αποτελέσματα μιας και τα κριτήρια που λειτουργεί είναι βασικά οικονομικά κι όχι εκπαιδευτικά-παιδαγωγικά.
Η μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τ.Α. αποτελεί τα τελευταία χρόνια σταδιακά κεντρική πολιτική επιλογή των κυβερνήσεων της χώρας μας βασικά στην κατεύθυνση της «αποποίησης» των ευθυνών τους σε ότι αφορά το κόστος της παιδείας. Αυτό έχει φυσικά σαν αποτέλεσμα σε γενικές γραμμές την παραπέρα υποβάθμιση της, μιας και οι Δήμοι κατά βάση αδυνατούν ν ανταπεξέλθουν στις πολύ μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις αυτής της υποχρέωσης. 
Φυσικά τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι η Τ.Α. δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο σε θέματα παιδείας του λαού μας.
Το πρόβλημα της μαθητικής διαρροής,τα προγράμματα Τοπικής Ιστορίας , Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής Υγείας, Καταπολέμησης του ρατσισμού και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, τα διασχολικά πρωταθλήματα, τα μαθητικά, μουσικά και εικαστικά φεστιβάλ, οι αθλητικές και πολιτιστικές μαθητικές συναντήσεις, το άνοιγμα των σχολείων και των αυλών τους και τα απογεύματα, η 
δημιουργία σχολείου για ενήλικους πρόσφυγες - μετανάστες και η στήριξη πρωτοβουλίων φορέων που στοχεύουν στην αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών ανισοτήτων, η
συνεργασία με τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς , τους γονείς και τους μαθητές της πόλης είναι κάποια απ' αυτά που μπορεί να κάνει πράξη.
Για όσους σκεφτόμαστε και δρούμε στη λογική της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών και της δίκαιης διανομής του παραγόμενου πλούτου, το πρόταγμα «παιδεία για τον άνθρωπο και όχι για τα κέρδη» απορρίπτει και ξεπερνά το σημερινό νεοφιλελεύθερο μοντέλο του εμπορευματοποιημένου μοντέλου εκπαίδευσης που προωθείται πια σε ευρωπαικό επίπεδο. 
Kοινωνικό αγαθό και δικαίωμα κάθε πολίτη είναι να έχει ίσες ευκαιρίες για συμμετοχή χωρίς διακρίσεις στην δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση,να έχει δικαίωμα στη λήψη των αποφάσεων. 
Σε επίπεδο Ευρώπης τις τρεις τελευταίες δεκαετίες το αποκεντρωτικό μοντέλο όσο αφορά στην οργάνωση και λειτουργία των εκπαιδευτικών συστημάτων κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος και η Τ.Α. αποκτά όλο και περισσότερες αρμοδιότητες. Σε πολλές χώρες προς το παρόν πρόκειται βασικά για διοικητική (οικονομική) αποκέντρωση κι όχι παιδαγωγική. Εξαίρεση αποτελούν η Μεγάλη Βρετανία και οι Σκανδιναβικές χώρες.Τα αποτελέσματα όμως αυτής της πολιτικής επιλογής δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν είναι θετικά.
Κλείσιμο σχολείων (με επίκληση οικονομικών αδυναμιών) , απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες εκπαιδευτικών, απολύσεις εκπαιδευτικών, επιλεκτική χρηματοδότηση με βάση πελατειακά κριτήρια εκπαιδευτικών μονάδων και σε γενικές γραμμές με βάση την οικονομική κατάσταση του κάθε Δήμου πολύ μεγάλες διαφοροποιήσεις στην ποιότητα των εκπαιδευτικών μονάδων από περιοχή σε περιοχή η και ανάμεσα σε σχολικές μονάδες της ίδιας περιοχής.
Ο βαθμός συμμετοχής της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε θέματα παιδείας στη χώρα μας θεωρείται ακόμη πολύ μικρός. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό μιας και το αντίθετο τελικά χρησιμοποιείται βασικά σαν πρόσχημα τις περισσότερες φορές για την απαλλαγή της κεντρικής εξουσίας απ την ευθύνη του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος.
Κατά τη γνώμη μου η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να θεωρείται τοπική αλλά εθνική υπόθεση. 
Σύμφωνα με την Ο.Λ.Μ.Ε. (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) σε  εκπαιδευτικό συνέδριό της, στο θέμα της αποκέντρωσης που τέθηκε επί τάπητος, η επιχείρηση «αποκέντρωση» ανεξάρτητα από την ονομασία της, σηματοδοτεί μια νέα προσπάθεια εισβολής των ιδιωτικών συμφερόντων στο δημόσιο σχολείο και βαθύτερη ταξική διαφοροποίησή του με τη μεταφορά σημαντικού μέρους της ευθύνης για το σχολικό πρόγραμμα, τη χρηματοδότηση, τη λειτουργία και το εκπαιδευτικό προσωπικό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, και από αυτή τη σκοπιά είναι αντίθετοι στην αποκέντρωση που προωθείται.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο λοιπόν σε εθνικό αλλά και ευρωπαικό επίπεδο καλείται στη χώρα μας και η Τ.Α. να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν. Είναι αυτονόητο ότι στις σημερινές συνθήκες πολύ δύσκολα μπορεί ν'  ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ακόμη και στοιχειωδών απαιτήσεων όσο αφορά στις ανάγκες της εκπαίδευσης του ελληνικού λαού. Το έργο της πολύ δύσκολο ωστόσο η προσπάθεια της προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αποτελεί κεντρικό στόχο.

Ουμπέρτο Έκο: Τα 14 χαρακτηριστικά του πρωτο-φασισμού

http://www.nostimonimar.gr/oumperto-eko-ta-14-charaktiristika-tou-proto-fasismou/